Uzun uzadıya anlatamam sızarken büyür de yayılır diye. Yayılır taşar da göğsüm yarılır diye. “Biz sizin göğsünüzü genişletmedik mi” demese daha çok korkardım. İnsan korkuyla yoğrulmuş bir canlı. Her şey onun üzerine. Korkuyla ümit denilen ince çizgi. Kalın da olabilir. Dengeler trabzanlardan aşağı kayarken virajlı yollarda takılmadan koşmak da insan işi. Ya da nasip işi. Bir sofrada otururken gözlerinden tabağa damlayan yaşları seyretmediysen hayatla ilgili konuşacak pek bir şeyin yok demektir. Benim hep oldu. Hepsi insanlık hali. Acıyı büyütmenin bir balon gibi şişirmenin ve ısıtıp ısıtıp kendi önüne sürmenin alemi yok.
Bir sızı damlıyor kalemlerin alnından. Yayılıp da taşıyor göğsümün ortası kan revan. Çekmecede unutulmuş mürekkebi bastırmış göğsüne. Bu kadar mı kanatır insana yazılan. İhtimaller kayboluyor mümkünler kıyısından.İnsan insanın yalnızlığı mıdır? Alaca atlar koşar ruhumun bilmediğim damarlarında. Tutsam birini ve atlasam. Yol burdadır dese biri yol budur desem. Atlarla yol olsam içimden sızan kanlar duruncaya kadar. Atların ve yolların sahibine inanıyorum. Allahım atlarımı vurdular. Ama ben ölmedim. Biliyordum sütliman değildi yollar. Biliyordum dikenler de var çalılar da var. Ama Allahım kan damlıyor göğsümün ortasından. Beni dikenlerden ve çalılardan kurtar